Het noodlijdende Weglaufhaus Berlin mag niet ten onder gaan!

In een wereld vol repressie hebben veel wegloophuizen voor mensen die weglopen uit de psychiatrie, het financieel zwaar. Staten stoppen hun financiële steun en het bredere publiek vindt het wel prima als de doelgroep lekker 'binnen blijft'. In Nederland hebben we na die repressiegolf nog maar 1 wegloophuis over. Maar in Duitsland zit het enige wegloophuis ondertussen in zwaar weer. In een wereld waarin alles om winst en regeren draait, is de grond nog maar weinig vruchtbaar voor de zaden van de vrijheid.

Mad Pride verhalen 3: de Furie

(geschreven door Marije Rietman)

Er klopt iemand op het raam
Maakt een asgrijs spoor door mijn voortuin
Op de vensterbank vind ik een veer
Ik steek hem bij de anderen in de plantenbak
Dan de geur van smeulend onheil
Magma rolt lodderig en tergend langzaam over straat
zich onbewust van haar de sporen die zij achter laat
Het gevaar is groter dan gedacht
Mijn furie brengt altijd
prachtige kleine giften mee;
veren, schelpen,
stenen, wol, kleine dode diertjes
Allen heb ik ze bewaard en bespaard

Labels

Mad Pride verhalen 2: Vissen. Terug in het leven.

(geschreven door Machiel Cornelis)

Tijdens mijn depressie kreeg ik regelmatig, te horen:
“Ga er eens uit, de natuur in, lekker wandelen of misschien is vissen iets voor je?”
Vissen?.... Nee da’s niets voor mij. Dacht het toch niet.
Nu ik de ergste depressies zo’n beetje achter de rug heb moet ik regelmatig denken aan deze goed bedoelde, maar o zo onuitvoerbare raad.

Labels

Mad..

(geschreven door Caroline)

Op facebook was het langste gesprek tot nog toe een gesprek naar aanleiding van de vraag: “waarom zijn jullie boos? ik vraag me dat ècht af”.
Deze oprechte belangstelling kreeg zo’n 170 reacties. Genoemd zijn: de bezuinigingen in de zorg, de neoliberale samenleving waarin armen armer worden en alles draait om meedoen in de arbeidsmolen, isoleercellen en dwangmedicatie en nog veel meer.

 

Labels

Trots..

(geschreven door Caroline)

Ergens ben ik wel trots dat ik de gekte van de wereld zie, van deze maatschappij. Als kind al vond ik dingen zoals liegen en discriminatie onbegrijpelijk. En dat meisjes rokken droegen en met hun communie op Aruba als bruidjes gekleed gingen. Dat de jongetjes achter een hoog hek op een andere school zaten. Dat de nonnen zeiden dat god ons in de gaten hield. Dat mensen zeiden dat ik niet spoorde in m’n pubertijd, alleen maar omdat ik me de ene week anders gedroeg dan de andere.

Labels